Οι ήχοι ενός αγώνα ποδοσφαίρου χωρίς φιλάθλους

Τι ακούς όταν η εξέδρες είναι άδειες; Οδηγίες, ήχοι από τις τάπες και κοφτές ανάσες 

Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή, σχεδόν παράξενη, όταν μπαίνεις σε ένα γήπεδο και δεν βλέπεις κανέναν δίπλα σου και δεν υπάρχει καμία εξέδρα που βράζει από παλμό. Καμία κραυγή, κανένα σύνθημα, κανένα κύμα χειροκροτημάτων που σε τσιτώνει πριν καν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα. Σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου χωρίς φιλάθλους, το παιχνίδι μοιάζει να είναι πολύ ξενέρωτο. Δεν είναι λιγότερο ανταγωνιστικό, απλώς ακούγεται αλλιώς ρε παιδί μου. Και, πολλές φορές, αυτή η σιωπή μπορεί να πει περισσότερα αν ακούς σωστά. 

Όταν η σιωπή γίνεται ο πρωταγωνιστής

Χωρίς το βουητό της κερκίδας, ο ήχος αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Κάθε κίνηση ακούγεται πεντακάθαρα, κάθε λέξη έχει ένα ειδικό βάρος πια. Είναι σαν να αλλάζει η γωνία οπτικής του αγώνα. Δεν υπάρχει πλέον το κοινό και περνάμε στο αυτό καθαυτό παιχνίδι. Το γήπεδο φαντάζει κοντύτερο, όχι σε μέτρα, αλλά σε αίσθηση. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι πιο κοντά στη δράση, ότι είσαι μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ακόμη κι αν είσαι πολύ πιο μακριά.

Και κάπου εκεί, αρχίζεις να σιγά σιγά να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες που αλλιώς θα χάνονταν μέσα στη φασαρία και το χάος. Ο ήχος της μπάλας όταν βρίσκει την καλαμίδα, ένα σκληρό τάκλιν, το ποδοβολητό από ένα σπριντ. Το δυνατό πάτημα για μια κεφαλιά. Κανά δυο τύποι στα επίσημα που θα φωνάξουν κάτι άσχετο από ένα άκυρο σύνθημα μέχρι και ένα στοιχημα ποδοσφαιρο NetBet ή κάτι άλλο έτσι χιουμοριστικό.

Οι οδηγίες

Το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση είναι οι φωνές των παικτών και των προπονητών. Οι οδηγίες δεν είναι πλέον έτσι κάπου στο πίσω στο background αλλά είναι ένα κεντρικό κομμάτι της εμπειρίας. Ακούς καθαρά τα «γύρνα!», το «πάτα γραμμή!», το «βάλτον πλάτη!», το «κλείσε μέσα!». Όροι που για έναν φίλαθλο παλιά θα πέρναγαν απαρατήρητοι, εδώ γίνονται ένα μικρό λεξικό τακτικής και προπονητικής. 

Η απουσία των φιλάθλων φέρνει στην επιφάνεια και κάτι άλλο, την επικοινωνία. Σε κανονικές συνθήκες, πολλοί παίκτες χειρονομούν. Εδώ, όμως, τώρα η φωνή είναι σαν πυξίδα. Κι έτσι, βλέπεις (και ακούς) πώς χτίζεται μια φάση από ένα νεύμα ή μια λέξη.

Οι τάπες και ο ρυθμός πάνω στο χορτάρι

Μετά είναι ο ήχος που είναι άκρως καθηλωτικός. Το τσικ τσικ από τις τάπες πάνω στο χορτάρι ή στο πιο σκληρό τερέν. Είναι ένας ρυθμός, σχεδόν σαν μετρονόμος, που ακολουθεί το παιχνίδι. Όταν ανεβαίνει η ένταση, οι τάπες ακούγονται πιο κοφτές και πιο γρήγορα. Όταν μια ομάδα ρίχνει τον ρυθμό, τα βήματα γίνονται πιο βαριά, πιο γεμάτα.

Ακούς επίσης το γλίστρημα στο χορτάρι σε ένα τάκλιν, το τρίξιμο του σώματος που αλλάζει κατεύθυνση, την μπάλα που έρχεται να τοποθετηθεί σε ένα κοντρόλ πάνω στο εσωτερικό του ποδιού. Είναι το ποδόσφαιρο ακριβώς χωρίς φίλτρα.

Οι ανάσες

Κι αν υπάρχει ένας ήχος που σε φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα του αθλήματος, αυτός δεν είναι άλλος από τον ήχο της αναπνοής. Σε έναν αγώνα χωρίς εξέδρα, ακούς τη βαριά ανάσα και το έντονο λαχάνιασμα μετά από ένα σπριντ, τις βαριές ανάσες πριν από την εκτέλεση ενός κόρνερ, την κοφτή εισπνοή όταν ένας παίκτης σηκώνεται μετά από σύγκρουση ή ένα σκληρό φάουλ. Εκεί καταλαβαίνεις ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τακτική, ντρίπλες και τεχνική. Είναι και φυσική δοκιμασία που θέλει αντοχές.

Η αναπνοή, χωρίς τον θόρυβο να τη σκεπάζει, λειτουργεί σαν ένα reminder, κάθε φάση έρχεται με ένα κόστος. Κάθε μέτρο που κερδίζεται, κερδίζεται με πνευμόνια, πόδια και τσαμπουκά.

Οι συγκρούσεις, οι γκρίνιες και η ψυχολογία

Χωρίς φιλάθλους, ακούγονται και κάποιες μικρές εκρήξεις ή ενδεχομένως και μερικά μπινελίκια. Η ψυχολογία του αγώνα βγαίνει χωρίς φίλτρο στην επιφάνεια. Μερικές φορές, οι παίκτες φαίνονται πιο εκτεθειμένοι, ένα λάθος δεν πνίγεται από το χειροκρότημα ή τη μουρμούρα της εξέδρας. Αντίθετα, ακούς την ίδια την αντίδρασή τους, την απογοήτευση και τη στιγμιαία ένταση.

Κι φυσικά εδώ, ο διαιτητής γίνεται πιο παρών. Το σφύριγμα δεν χάνεται σε συνθήματα και αποδοκιμασίες. Είναι καθαρό, αυστηρό, σχεδόν προσωπικό. Το ίδιο και οι κουβέντες γύρω από μια απόφαση, χωρίς κοινό, μοιάζουν πιο άμεσες, πιο ρεαλιστικές.

Τι μένει όταν λείπει η εξέδρα

Τελικά, όπως είδαμε ένας αγώνας χωρίς φιλάθλους δεν είναι άδειος. Είναι να το πούμε αλλιώς, κάπως διαφορετικός. Σου δίνει πρόσβαση σε μια πλευρά του ποδοσφαίρου που συνήθως δεν έχεις θέαση, βλέπεις τον κόπο, τη συνεννόηση, την ένταση που δεν χρειάζεται χειροκρότημα για να υπάρξει.

Και τελικά, ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον, όταν εκλείπει ο θόρυβος της εξέδρας, ακούς την αλήθεια του παιχνιδιού. Όχι την πιο ρομαντική, ούτε την πιο θεαματική πάντα, αλλά την πιο σκληρή και ρεαλιστική. Το ποδόσφαιρο, όπως είναι, άνθρωποι που τρέχουν, αγωνίζονται, συγκρούονται, φωνάζουν και επιμένουν μέχρι το τελευταίο σφύριγμα.

 *Η ανάρτηση είναι διαφήμιση - προβολή προϊόντος και απευθύνεται σε άτομα άνω των 21 ετών