Επτά διαπιστώσεις και μια προειδοποίηση με αφορμή την τραγωδία της Χίου (του Θέμη Αχτσιόγλου)

- Με τους διακινητές ή με το Λιμενικό;

- Με την ανθρωπιά!

(επτά διαπιστώσεις και μια προειδοποίηση με αφορμή την τραγωδία της Χίου)

Στις 4 Φεβρουαρίου 2026, στη θαλάσσια περιοχή της Χίου, 15 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, ενώ 24, μεταξύ των οποίων 11 τουλάχιστον παιδιά και 2 έγκυες γυναίκες, διακομίστηκαν στο νοσοκομείο του νησιού με σοβαρά τραύματα, μετά από σύγκρουση σκάφους του Λιμενικού Σώματος με πλεούμενο προσφύγων.

Οι διαπιστώσεις:

1) Ήταν τραγωδία

Ας το επαναλάβουμε, για να το συνειδητοποιήσουμε: Δεκαπέντε άνθρωποι πέθαναν, μοναδικοί και ανεπανάληπτοι άνθρωποι, όπως ο καθένας μας, χάθηκαν, δεν θα χαρούν τη ζωή, δεν θα γεράσουν, δεν θα τους ξαναδούν οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Έντεκα παιδιά τραυματίστηκαν σοβαρά μέσα σε μια βάρκα και ποτέ δεν θα σβήσει από τη μνήμη τους ο σωματικός και ψυχικός πόνος, ο τρόμος που ένιωσαν μια κρύα νύχτα του χειμώνα στη σκοτεινή θάλασσα. Δυο έγκυες γυναίκες ένιωσαν τα έμβρυά τους να νεκρώνονται μέσα στη κοιλιά τους και απέβαλαν.

2) Όχι, δεν πνίγηκαν!

Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος των 15 ανθρώπων δεν προήλθε από πνιγμό. Τα θύματα υπέκυψαν σε βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις κατά τη σύγκρουση των δύο πλωτών. Οι τραυματισμοί εξ άλλου, όπως περιγράφηκαν από τους υγειονομικούς που αντιμετώπισαν τα περιστατικά (κατάγματα στον αυχένα, τον θώρακα και άλλα μέρη του σώματος), μαρτυρούν ότι υπήρξε πολύ ισχυρή σύγκρουση, όπως σε ένα σφοδρό αυτοκινητιστικό ατύχημα.

3) Συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν

Το μικρό και υπερφορτωμένο φουσκωτό των προσφύγων εμβόλισε το υπερσύγχρονο και ταχύτατο σκάφος του Λιμενικού, ανακοίνωσαν οι λιμενικές αρχές και τη θέση αυτή υιοθέτησε αμέσως η κυβέρνηση. Σα να λέμε ότι ένα ποδήλατο εμβόλισε μια νταλίκα.

Η κάμερα του σκάφους του Λιμενικού είχε τη δυνατότητα να κάνει καταγραφή, αλλά δεν ήταν εφοδιασμένη με την κατάλληλη κάρτα μνήμης, είπε ο κυβερνήτης του. Συνεπώς καταγραφή του περιστατικού δεν έγινε, όπως άλλωστε και στην Πύλο.

Ο κυβερνήτης του σκάφους κρατάει χειρόγραφο ημερολόγιο. Αλλά αυτή τη φορά δεν έγραψε τίποτε, διότι τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι. Είναι, βέβαια, δεξιόχειρας, όπως ο ίδιος ομολόγησε.

Ο υπουργός Υγείας αποφάνθηκε ότι οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις των θυμάτων οφείλονται στο ότι κατά την πρόσκρουση των σκαφών τα κεφάλια των μεταναστών συγκρούστηκαν μεταξύ τους.

Είναι φανερό ότι μας θεωρούν ηλίθιους!

4) Το ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση

Ο Θάνος Πλεύρης, όταν ήταν στέλεχος του ΛΑΟΣ, σε μια συγκέντρωση ακροδεξιών είχε πει επί λέξει: «Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται, εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω κατανοητός, εάν δεν υπάρχουν νεκροί». Και στη συνέχεια: «Το θέμα είναι να τους κόψουμε, να μην έρχονται κι όταν βρίσκονται εδώ δεν θα πρέπει να έχουν να φάνε και που να μείνουν. Πρέπει να περνάνε χειρότερα εδώ από τις χώρες τους. Η κόλαση πρέπει να φαντάζει παράδεισος σε αυτό που θα ζουν εδώ».

Ουδέποτε μεταμελήθηκε γι’ αυτές τις ανατριχιαστικές του δηλώσεις.

Και τώρα που έγινε υπουργός της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας βλέπει τις παλιές εκείνες προτάσεις του για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού να υλοποιούνται.

5) Ήταν αναμενόμενο

Από τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα και τις ανακοινώσεις του ίδιου του Λιμενικού Σώματος προκύπτει ότι το σκάφος των προσφύγων τη στιγμή της σύγκρουσης βρισκόταν σε ελληνικά χωρικά ύδατα, κοντά στην ακτή. Οι λιμενικές αρχές, αντί για επιχείρηση διάσωσης, όπως είχαν καθήκον να κάνουν, (η προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα αποτελεί απόλυτη νομική υποχρέωση, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν), προχώρησαν σε επιχείρηση αποτροπής, με συνέπεια τον θάνατο και τον τραυματισμό τόσων ανθρώπων.

Όταν, όμως, τα pushbacks είναι συστηματική πρακτική, όταν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως «εισβολείς», όταν καλλιεργείται η λογική του «πολέμου» στα σύνορα, τότε είναι αναμενόμενο να υπάρξουν νεκροί.

Η πολύνεκρη τραγωδία της Χίου δεν είναι σύμπτωση, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Αντικατοπτρίζει μια κρατούσα περιφρονητική στάση για την ανθρώπινη ζωή. Και είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων εγκληματικών πολιτικών: να μην πατήσει στεριά ο πρόσφυγας και ο μετανάστης με κάθε κόστος, ακόμη και με το θάνατό του!

6) Πού βρέθηκε τόσο μίσος;

Ταυτόχρονα σχεδόν με την τραγική είδηση πήρε μπρος ο προπαγανδιστικός κυβερνητικός μηχανισμός με επιχειρήματα του τύπου: «Φυλάμε τα σύνορα από τους εισβολείς» και «οι τυμβωρύχοι εκμεταλλεύονται την τραγωδία».

Ακολούθησε στα κοινωνικά δίκτυα, κυνικά, χωρίς ίχνος ντροπής, ένας οχετός από ρατσιστικά σχόλια, γεμάτα περιφρόνηση για τις ζωές κατατρεγμένων ανθρώπων, και από επιθετικές αναρτήσεις ενάντια σε κάθε φωνή που ζητά τήρηση του διεθνούς δικαίου και κυρίως ανθρωπιά.

Και δικαιολογημένα αναρωτιέσαι: πώς από τις γιαγιάδες της Λέσβου, που τάιζαν με μπιμπερό τα προσφυγόπουλα «μωρουδέλια», (αλλά κι εδώ στα Γιαννιτσά, όπως και αλλού, εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συστρατευτεί στον αγώνα της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες, μεταφέροντας για μήνες ρούχα, παπούτσια, ξηρά τροφή, είδη ατομικής υγιεινής και 2.500 περίπου μερίδες μαγειρεμένου φαγητού κάθε εβδομάδα στην Ειδομένη) φτάσαμε σε τέτοια ηθική κατάπτωση, ώστε να ακούγονται κραυγές σαν κι αυτή: «καλά κάνανε και τους πνίξανε»;

7) Δυστυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι και αδελφοί

Είναι φανερό ότι οι ιδέες της Αριστεράς για αλληλεγγύη, συναδέλφωση και ανθρώπινα δικαιώματα, για ανεκτικότητα και συμπερίληψη, για δημοκρατία και δικαιοσύνη βρίσκονται σε υποχώρηση. Κυριαρχούν ο ατομισμός, η αδιαφορία για τον άλλο, η εχθρότητα για τον ξένο, ο ρατσιστικός και μισαλλόδοξος, ο ακροδεξιός λόγος.

Αλλά και όσοι πιστεύουν στον Χριστό, ας αναρωτηθούν πώς ταιριάζει αυτή η μισάνθρωπη πολιτική σε μια κοινωνία που καυχιέται πως στη συντριπτική πλειονότητά της είναι χριστιανική και πόσο επηρέασαν τη ζωή τους τα λόγια του Ευαγγελίου: «Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με … Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες, Κύριε πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν ή γυμνόν και περιεβάλομεν; … Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς, Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε».

Και η προειδοποίηση

Αν ως άνθρωποι αδιαφορούμε για ένα έγκλημα ή αν το ανεχόμαστε ή το επικροτούμε, αν ως κοινωνία μπορούμε να χαιρόμαστε με τον θάνατο ανθρώπων που δεν γνωρίσαμε ποτέ, τότε ίσως να μην υπάρχει άλλο σκαλί να κατρακυλήσουμε πιο κάτω «στου κακού τη σκάλα».

Ένα πάντως δεν πρέπει να ξεχνάμε: αυτή η μηχανή της βίας και της αυθαιρεσίας που έχει στηθεί για τους ξένους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, σύντομα θα στραφεί και κατά των ντόπιων, στην αρχή αυτών που «περισσεύουν» και στη συνέχεια και άλλων … και άλλων.

Αν δεν θέλουμε, λοιπόν, αυτή η πολιτική να παγιωθεί ως κανονικότητα, αν τρομάζουμε μπροστά σε μια τέτοια προοπτική για την κοινωνία μας, πρέπει να αντιδράσουμε.

Τώρα! Αύριο θα είναι αργά!

Θέμης Αχτσιόγλου