Επιστολή προς την κυρία Καρυστιανού (του Γιάννη Πετρόπουλου)

Επιστολή προς την κυρία Καρυστιανού- Του Γιάννη Πετρόπουλου

Ω πικρές γυναίκες με το μαύρο ρούχο

Παρθένες και μητέρες 

Που σιμά στη βρύση  δίνατε να πιούνε

Στ’ αηδόνια των αγγέλων 

Έτυχε να δώσει  και σ’ εσάς ο Χάρος

Τη φούχτα του γεμάτη

Μέσ’  απ’  τα πηγάδια , τις κραυγές τραβάτε

Αδικοσκοτωμένων

                                                                                                                                   @

Τόσο δεν αγγίζουν  η φωτιά με το άχτι

Που πένεται ο λαός μου 

Του Θεού το στάρι στα ψηλά καμιόνια

Το φόρτωσαν και πάει

Μες στην έρμη κι άδεια πολιτεία μένει

Το χέρι που μονάχα 

Με μπογιά θα γράψει  στους μεγάλους τοίχους 

ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

‘Αξιον Εστί. Οδυσσέα Ελύτη

Περπατώ στην πόλη μου και βλέπω, ακούω, παρατηρώ, αφουγκράζομαι, κρυφακούω, όλα τα κάνω και τα καταγράφω μέσα μου σα γυμνοσάλιαγκας.

“Θα πας στην πορεία!”
“Ποια πορεία!”
“Αυτή για τα Τέμπη”
“Αυτή η μάνα που παρανόησε και θέλει να κάνει τον Παπαφλέσσα!”
“Ναι βρε, αυτή, δεν θα πας!”
“Μπορεί»
«Τι μπορεί, αν δεν πας θα σε στιγματίσουν».
«Ποιος!»
Αυτά παθαίνει όποιος δε διαβάζει Αναγνωστάκη. 
“Οι επιτήδειοι πάντα υπάρχουν, αυτοί θα είναι πάντα μπροστά”
Αυτός ο ποιητής πέρασε τρεις εικονικές εκτελέσεις, τα σκληρά χρόνια, τα μετεμφυλιακά, όχι αυτά του Τσίπρα και της Κωνσταντοπούλου, τους αντάρτες της πορδής. Τον Βελόπουλο δεν τον πιάνουν τέτοια σκάγια γιατί συνομιλεί με το Θεό, είναι υπεράνω ΟΛΩΝ.   
Ε και!
Και να η χαροκαμένη μάνα.
Ο λαός μου πάνω στο θάνατο έκανε ότι έκανε, “σπουδή θανάτου” είναι ο αρχαίος κόσμος και δει ο Αθηναϊκός, δεν έκανε το θάνατο “αγγελουδάκια” που χορεύουν στον ουρανό κι εμείς από κάτω χορεύουμε καρσιλαμά. Αυτά που ακούω για το θάνατο, από δεξιούς , Αριστερούς και αρπαγμένους  θα με κάνουν να συμπαθήσω το θάνατο και να είστε σίγουροι ότι δεν τον θέλω ΚΑΘΟΛΟΥ, τι τραγούδια είναι αυτά βρε πατριώτες, τι συγκίνηση είναι αυτή, το έγγραψα πριν ένα μήνα, Θεέ και Κύριε, μα τόσο σαχλαμάρες γίναμε! Ακούω τραγούδια από επώνυμους κι ανώνυμους καλλιτέχνες για τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη και μας περιμένουν λέει  όλους στα μέρη τους και νιώθω μια ανησυχία. Λέτε! Βρε τον καλλιτέχνη! Τι χαρά που δείχνει με το θάνατο! Ερχόμαστε, ερχόμαστε φωνάζει. Δεν μπορώ να το κάνω όπως ο Χάρυ Κλυνν, αλλά θα το προσπαθήσω σαν τον Αριστοφάνη, το ίδιο αδράχτι με  αυτό του Σοφοκλή, αλλά από άλλη ματιά.
“Η δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη και ο λόγος σου αλήθεια”. Του Θεού.
Γι’ αυτό είπε η θεούσα Εισαγγελέας στους χαροκαμένους ανθρώπους να βρουν παρηγοριά στην εκκλησία, δηλαδή στο Θεό. Κάτι ξέρει η κυρία, δε μιλά στην τύχη, άλλα των ανθρώπων τα έωλα και άλλα του Θεού τα Δίκαια. Έτσι απλά. Ποιος θα την ταρακουνήσει αυτήν την κυρία από τη θέση της. Οι Γερμανοί θα μπορούσαν  να το κάνουν, όχι εμείς οι Ρωμιοί, το αποδείξαμε ιστορικά άλλωστε. Στην κλίμακα των λαών που αγαπούν την πατρίδα τους είμαστε προτελευταίοι. Πρώτοι είναι οι Ισραηλινοί, μετά οι Ρώσοι και μετά οι Γερμανοί. Αν είναι αληθινή η έρευνα! Που να το ξέρω! Τη Διάβασα. Η εισαγγελέας που προτείνει στους χαροκαμένους  συγγενείς με πια κλίμακα αξιών προτείνει να απευθυνθούν οι άνθρωποι αυτοί στην εκκλησία! Έχει αποδείξει η εκκλησία για το δίκαιο  ή ότι οι παπάδες και οι μητροπολίτες είναι η Antad του Θεού.  “Δεν παίζω με τα λόγια”  λέει ο ποιητής. Ούτε κι εγώ.
Των ανθρώπων το δίκιο!
Ποιος την ορίζει τη δικαιοσύνη σε μας τους ευάλωτους ανθρώπους! Μα εμείς οι ευάλωτοι άνθρωποι με νόμους, αναντάμ μπαμπαντάμ κυβερνιόμαστε. Ε, ναι, ζούγκλα δεν είμαστε, το δίκαιο του ισχυρότερου. Μπα! Σαράντα χιλιάδες νεκρούς οι Παλαιστίνιοι, μόλις δυο χιλιάδες οι Ισραηλινοί. Μα η Χαμάς…….μα το Ισραήλ……μα το διεθνές δικαστήριο και τον Νετανιάου και τον Πούτιν τους τιμώρησαν………και αν πιαστούν θα δικαστούν. Να δούμε ποιος θα τους πιάσει, αν προλάβει βέβαια. Πενήντα χιλιάδες νεκρούς είχαν δεν είχαν οι Αμερικάνοι στον Μεγάλο Πόλεμο, πάνω από ΕΙΚΟΣΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΟΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ και το δίκιο είναι με το μέρος των Αμερικάνων. Κουνούν και το δάχτυλο! ΔΙΚΙΟ!
Τον κύριο Καραμανλή, το μικρό του δεν το θυμάμαι, αν είναι Κώστας καλώς είναι, μήπως θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο, ναι, θα μπορούσε να ξεχάσει το όνομά του αν οι Σερραίοι δεν του έδιναν τόσες χιλιάδες ψήφους. Σταυρούς έπρεπε να του περάσουν στο λαιμό κι αυτοί τον έβγαλαν ξανά στη Βουλή των Ελλήνων για να κάνει τι συμπατριώτες! Αντί να πάει στη μονή Ιβήρων, εκεί είναι η διανόηση στο Αγιονόρος και να τον κάνουν αν ήθελαν ηγούμενο αν ήθελαν κηροποιό ή αν πάλι ήθελαν να τον έβαζαν τιμωρία να διαβάζει σε μια γωνιά το Όνομα του Ρόδου του Ουμπέρτο Έκο, στη Βουλή όμως δεν είχε θέση, το κατάλαβε ο Μητσοτάκης, αλλά τώρα είναι αργά μωρ’ νυφ’ , πολύ αργά καπετάνιε, έρχονται, έρχονται οι άλλοι, οι αναμάρτητοι……..ε ρε γλέντια! 
Άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του δεν τα κάνει αυτά τα καραγκιοζιλίκια. Καραμανλής είναι όμως κι εδώ κι έναν αιώνα η Βουλή των Ελλήνων έχει Καραμανλή στα έδρανα, εύκολα δεν εκπαραθυρώνεται. Του καθενός η ώρα φτάνει κύριε πρωθυπουργέ, αρκεί να μην είναι αργά για δάκρυα Στέλα και το Σόι σου μπορεί να μη “ζορίστηκε” πολύ από τον Σαμαρά, Καραμανλής όμως είναι αυτός που θα σε στείλει παρατεταμένη παραθέριση.  
Επ, και να τα πολιτικά κόμματα! Αυτά που είναι, κατά πως κι ο λαός δηλαδή, εδώ κοντέψαμε να κάνουμε τον Τσίπρα ρυθμιστή του Ελληνισμού, αυτός ο λαός τον έβαλε ρυθμιστή φωνάζοντας “να καεί , να καεί το μπορντέλο η Βουλή”. Να καεί και να μπει ο Τσίπρας να τη σβήσει. Και μόλις την έσβησε και κάθισε στην καρέκλα, λίγα χρόνια μετά όλοι αυτοί που έσβησαν τη φωτιά πήρε ο καθένας από ένα δαυλό και σήκωσε το δικό του μπαϊράκι. Πρωταγωνιστής εκείνης της εποχής δεν έμεινε πιστός στον Τσίπρα, γιατί μήπως έμεινε πιστός ο ίδιος στην Αριστερά, την σκόρπισε στους πέντε ανέμους. Τώρα θα μου πεις για κει ήταν, δεν ξέρω, ο Τσίπρας όμως τον άνοιξε τον ασκό και πάνε κατά διαόλου. Μόνο η Κωνσταντοπούλου έμεινε συμπολίτες και η κυρία Καρυστιανού.   
Όχι κυρία Καρυστιανού, δε σηκώνεις τη γροθιά σου απέναντι στο Χάρο ούτε του κάνεις χειροφίλημα που λέει ο ποιητής, συμπάσχεις, πενθείς, όπως κι εμείς, όσοι μπορούν, δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό, στον πόνο δεν μπορούν να μπουν εύκολα οι άνθρωποι, πιο εύκολα μπαίνουν στη χαρά, έστω και ψεύτικα, αλλά μπαίνουν, στη Τραγωδία θέλει ένα είδος μύησης, ΔΕΝ γίνεται διαφορετικά, και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Κυρία Καρυστιανού ούτε με γνωρίζεις ούτε σε γνωρίζω, τη χώρα μου όμως τη γνωρίζω μέσα από την ιστορία της και τα κείμενα που κοπιαστικά και με χαρά μελέτησα, ξέρω τι σημαίνει “ύβρις”, “Τραγωδία”, “Νέμεσις”, και άλλα πολλά χαρτογραφημένα σε ξένα λεξικά. Τι πάτε να κάνετε! Το είδαμε αυτό το σκηνικό αιώνες τώρα! Αθηναίοι εναντίων – Σπαρτιατών, Βενιζελικοί – Αντιβενιζελικοί, Παπανδρεϊκοί – Αντιπαπανδρεϊκοί, Μνημονιακοί – Αντιμνημονιακοί, δε θέλω να αναφέρω το όνομα του Τσίπρα γιατί ούτε οι Αριστεροί κατάλαβαν τι ζημιά έκανε, τέλος πάντων, ε, όχι φτάνει πια αυτή η αντιπαράθεση συμπατριώτες! Μικρή χώρα είναι η Ελλάδα, αντί να γίνει η Ελβετία της διανόησης, τα έχει τα όπλα και την ιστορία με το μέρος της, αφήνουμε εδώ κι αιώνες πάρα πολλούς Ασήμαντους να μας κουμαντάρουν. Δε φταίνε οι ασήμαντοι συμπατριώτες,  ΕΜΕΙΣ.    
ΔΙΚΑΙOΣΥΝΗ!
Ποια δικαιοσύνη συμπατριώτες! Μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη σε αυτόν τον ντουνιά! Οι κυβερνήσεις διορίζουν τα υψηλά κλιμάκια , δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι άνθρωποι, καριέρα κάνουν, όταν κάποτε ο Αντρέας πήγε να τους βάλει χέρι δεινοπάθησε. Είτε κομουνιστική είτε καπιταλιστική, είτε, πως το λένε τελευταία, κεντροσοσιαλιστικοκομουνιστική, θα πρέπει να ρωτήσω τον Τσίπρα να με διαφωτίσει , είμαι λιγουλάκι αγράμματος, τι να κάνω, μπροστά σε αυτό το μέγεθος του πνεύματος, ακόμα και ο Κορνήλιος Καστοριάδης θα λύγιζε.
Ποια ΔΙΚΑΙΩΣΗ θέλετε κυρία Καρυστιανού!
Λαϊκή, σοσιαλιστική, καπιταλιστική, κεντρο……Θεέ μου φύλαξε μου να μην πω καμιά βαριά κουβέντα, Χριστιανική, ε, αυτή τη λέξη ήθελα να βρω, τι είπε εκείνη η θεούσα εισαγγελέας στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, “προσευχηθείτε στο Θεό”, θεέ και κύριε λέω κι απορώ, ω τι κόσμος μπαμπά, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Κυρία Καρυστιανού, άλλοι πενήντα έξι βαρυπενθούντες συνάνθρωποι, αλλά εγώ μόνο εσάς γνωρίζω, δεν είναι δίκιο, οι άλλοι πενήντα έξι πενθούντες έχουν κι αυτοί ονοματεπώνυμο, δεν ξέρω τι ξέρουν οι άλλοι συμπατριώτες, αλλά μόνο εσείς ακούγεστε και μάλιστα και σε φωτογραφία, με το χέρι υψωμένο να διεκδικείτε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ταυτόχρονα να μην την αποδέχεστε. Όμορφο, Αριστοφανικό, ελληνοκεντρικότατο. 
Υπάρχει ένα θέμα κυρία Καρυστιανού. Δεν γίνεται να ζητάς δικαιοσύνη χωρίς να πιστεύεις στη Δικαιοσύνη. Είναι σαν να λες καβάλα σε έναν σκορπιό να σε περάσει απέναντι χωρίς να σε ΔΑΓΚΑΣΕΙ. Δε γίνεται.  
Αυτό όμως αφορά εσάς και μόνο εσάς. Ως εδώ καλά. Αυτή τη δικαιοσύνη που επικαλείστε και δεν πιστεύετε μπορεί να προκαλέσει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ζημιά στην πατρίδα, αυτό αφορά εμένα και πιστεύω πολλούς πατριώτες.
Ο κίνδυνος να φουντώσει η ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ στην Ελλάδα τη διανοείστε!
Να κάνουμε τον Βελόπουλο ρυθμιστή της ζωής μας το διανοείστε!
Ότι αρχίζουμε και κοιτιόμαστε παράξενα στην πόλη μου (δεν ξέρω τι κάνετε στην πόλη σας) το φαντάζεστε!
Στην Κατοχή πέρα από τους Δωσίλογους (Χαραλαμπίδης- Δωσίλογοι- βιβλίο), ο λαός μου μοίραζε τις ελιές στο τραπέζι και δεν έλεγε δεξιός – αριστερός (τους δωσίλογους τους ήξεραν ή αν δεν τους ήξεραν, τους έμαθαν), πορεύτηκε όπως πορεύτηκε. Ήμαστε από καλή σποριά, έχουμε καλές πατημασιές, μικρή χώρα, αλλά απέραντη σε έκταση χρόνου και σοφίας, ε, ναι, είναι άδικο να μας βασανίζει αυτή η κατάρα της διχόνοιας, και δε θέλω να πάω στον Πελοποννησιακό πόλεμο ούτε στο Σολωμό, ούτε καν στον Ελύτη, ούτε στο Φάνη τον αντάρτη με το όνομα που ήθελε να βολέψει τη νύφη του στο Κέντρο Υγείας της Αριδαίας για να ψηφίσει έναν υποψήφιο της τότε Αριστεράς.
Ή αυτοί ή εμείς.
Ή εμείς ή αυτοί.
Την κολοκυθιά θα παίζουμε μια ζωή ή …..αλλιώς θα το έλεγε ο Χάρυ Κλυνν ή ο Αριστοφάνης.
Για πατρίδα μιλούμε που βάλετε από παντού, από τους άπληστους του κόσμου τούτου, από τους εγκάθετους, από τους βολεμένους, από ανθρώπους που έξω από ένα κόμμα δεν θα μπορούσαν να μοιράσουν άχυρο σε δυο γαϊδούρια και τώρα ρητορεύουν, για ένα σταθμάρχη που ήταν άξιος να ρυθμίζει τη γραμμή στο Πύθιο στο νομό Έβρου και τον έκαναν ρυθμιστή στο σταθμό της Λάρισας, φτάνει γαμώτο!
ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΗΓΕ ΕΚΕΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ! ΕΓΩ ΟΧΙ, ΕΣΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ, ΠΟΙΟΣ ΚΕΡΑΤΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΑ. ΑΚΟΥΣ ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ! ΔΕ ΣΕ ΡΩΤΑ Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ, ΣΕ ΡΩΤΑ Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ. ΠΟΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΕΒΑΛΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΕΛΟΙΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΜΕΤΕΡΙΖΙ, ΣΙΓΑ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΙΚΙ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ; ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ. Ε! ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ! Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΝΕΙ, ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΝΑ ΤΟΥ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΛΑΜΠΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΙΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟΝ ΚΙ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΣΟΪ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΗΓΕ ΕΚΕΙ. ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Ο ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΙΤΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΝΟΦΑΣΚΙΑ ΤΗΣ. ΣΙΧΤΙΡ!  ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΟΛΕΨΕ ΚΙ ΑΣ ΛΕΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ “ΠΑΤΡΙΩΤΗ” ΤΟΥ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΣΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ ΠΟΙΑ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ  Ή ΤΟΥ ΘΕΟΥ. 
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΔΕΝ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΗ ΓΡΟΘΙΑ. ΓΙΑΤΙ! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΓΡΟΘΙΑ ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΕΙ ΚΑΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ. ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΕΙ! ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ. ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. ΔΕΚΤΟ ΩΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΓΡΟΘΙΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ Ή ΡΥΘΜΙΣΤΗ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΤΕ “ΑΝΤΙΠΑΛΟ” ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΨΑ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, “ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ” ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΔΗΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ.
Με την κυρία Κωνσταντοπούλου μπορείς να συνομιλείς, με την πατρίδα μου ΔΕΝ μπορείς με αυτόν τον τρόπο.  

‘Εχει και ο πόνος την αξιοπρέπειά του, η αλήθεια όμως έναντι θανάτου δίδεται. Τεθλασμένη. Οι ευθείες είναι για τους βαριεστημένους νταλικέρηδες. Η ζωή όμως δεν είναι μια νταλίκα, αλλά το περιεχόμενό της.

Έτσι, στο μάκρος μιας ζωής με τόση δυσκολία στημένης δεν έχουμε απομείνει παρά μια μισοκαταστραμμένη πόρτα και πολλές μεγάλες σάπιες ανεμώνες του νερού. Κείθε περνάω – πού ξέρεις; Για μια κοιλιά γλυκύτερη από την πατρίδα.

Αυτά που πάνε τώρα να σε γονατίσουν

Πάνε πάλι να σε κυλήσουν στα αίματα.  

                                                                 Ελύτης

ΥΓ: (Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 2025)