Μια «κανονική» δημοσιογραφική συνέντευξη και ο δημόσιος λόγος

Τελευταία πολύς ντόρος γίνεται για τον δημόσιο λόγο, την δημόσια εικόνα και τα... τηλεοπτικά shows πολιτικών, υπουργών κλπ. Λένε ότι ο δημόσιος λόγος χρειάζεται αξιοπιστία, σοβαρότητα, ψυχραιμία και σεβασμό, γιατί τελικά αυτό ενισχύει τη δημοκρατία μας.

Θα μείνω όμως σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του δημόσιου λόγου και εικόνας: Στις συνεντεύξεις. Όταν πρόκειται για συνέντευξη -και μάλιστα μαγνητοσκοπημένη και τηλεοπτική- χρειάζεται να το δούμε λίγο πιο απλά και συγχρόνως βαθύτερα. Σε κάθε περίπτωση, με επαγγελματικά κριτήρια, μια «κανονική» δημοσιογραφική συνέντευξη περιέχει ερωτήσεις με βάθος και διευκρινιστικά follow-ups. 

Επίσης, είναι απαραίτητος ο έλεγχος ισχυρισμών όταν τίθενται σοβαρά ζητήματα και φυσικά όχι απλοποιημένες ερωτήσεις που καθοδηγούν τον-ην συνεντευξιαζόμενο-η, σε αυτονόητες ερωτήσεις και απαντήσεις του τύπου: "Είστε θρησκόληπτος-η, ακροδεξιός-ά"; Είναι δυνατόν η απάντηση να είναι "ναι"; Είναι προφανές πως η απάντηση θα είναι αρνητική.

Είναι δυνατόν να γίνονται ερωτήσεις σε μια εν δυνάμει πολιτικό -αρχηγό κόμματος- ερωτήσεις όπως, οι πολιτικοί που σας πρότειναν συνεργασία μαζί τους όταν τους αρνηθήκατε θύμωσαν; Θυμίζουν τον Μητσικώστα που σατίριζε συνεντεύξεις με ρωτήσεις του στιλ: "είστε τόσο καλός υπουργός όσο λένε ή ακόμη καλύτερος;"

Σε μια "κανονική" συνέντευξη, ειδικά όταν διατυπώνονται αιχμηρές τοποθετήσεις με καταγγελτικό ύφος (όπως π.χ. για πολιτικούς αντιπάλους), ο ρόλος του δημοσιογράφου δεν είναι μόνο να δίνει βήμα, αλλά και να ζητά διευκρινίσεις, τεκμηρίωση ή να αντιπαραθέτει δεδομένα.

Στο δημόσιο διάλογο όλοι κρίνονται. Σε μια συνέντευξη κρίνονται και οι δύο πλευρές.

Το ζητούμενο δεν είναι οι χαρακτηρισμοί και οι ευχαριστίες για την "εμπιστοσύνη" που επέδειξε ο-η συνεντευξιαζόμενος-η στον δημοσιογράφο για την αποκλειστικότητα.

Σαφώς, η δημοσιογραφική διαχείριση μιας συνέντευξης δεν ταυτίζεται με την επιθετικότητα.... αλλά ούτε με την άκριτη αποδοχή.

Δ. Μπ.